Cirius is een Poolse Arabier

Cirius 4,5 jaar oud
Cirius oktober 2012, 4,5 jaar oud.

Het leek me leuk om jullie kennis te laten maken met wat meer persoonlijke verhalen, ideeën, en ervaringen, naast alle technisch inhoudelijke informatie die ik voor jullie verzamel. Vandaag is de aftrap. En waar beter mee te beginnen dan met het voorstellen van het belangrijkste fotomodel van The Horse In Depth: mijn Cirius!

Cirius is een Pools gefokte Arabische Volbloed ruin van ondertussen alweer ruim 9,5 jaar oud en alweer 7 jaar bij mij. Hij is in maart 2008 in Nederland geboren, bij Klarenbeek Arabians in Doornspijk. Zijn vader is in België geboren, maar ook Pools gefokt en zijn moeder is een echte Poolse, die tijdelijk in Nederland was. Haar naam is Ciarka, waardoor Cirius Cirius heet en geen Sirius. Binnen de Poolse Arabieren moet de naam van het veulen namelijk altijd beginnen met de eerste letter van de naam van zijn of haar moeder. De naam van de moeder van Ciarka en van haar moerders-moeder, enzovoort, begonnen ook allemaal met een C. Anders dan bij de andere lijnen binnen de Arabier, draait het bij de Poolse Arabier om de maternale lijn. Dat de vader van Cirius Eternal heet en dus uit de E-lijn komt doet dan niet ter zake. De vader wordt best belangrijk gevonden, maar de moederlijn nog meer.

Niet alle Arabieren zijn Pools gefokt. Binnen de volbloed Arabieren bestaan een aantal lijnen (sorry, dit heet ook ‘lijn’, je zou het misschien beter ‘hoofdlijn’ kunnen noemen, heeft niets met de maternale lijnen te maken). Die verwijzen naar de gebieden waar de Arabier al heel lang gefokt wordt, waardoor er een specifiek type is ontstaan. Natuurlijk bestaan er lijnen uit het gebied van herkomst: het huidige Midden-Oosten. Meest bekende lijn uit die regio is de Egyptische Arabier. De Arabier is in het verleden veel meegevoerd als oorlogsbuit, maar ook kado gedaan aan ‘belangrijke mensen’ (vorsten, rijke handelaars) door bevriende belangrijke mensen uit gebieden in het Midden Oosten. En ze zijn ook aangekocht door fokkers. Kortom, er zijn ook populaties van volbloed Arabieren ontstaan buiten hun regio van oorsprong. Polen is één van die regio’s, maar daarnaast is ook Rusland een belangrijke.

In Polen en in Rusland, werden/worden de Arabieren voornamelijk gefokt voor de renbaan. Daarnaast moesten ze ook mooi zijn. De Arabieren werden op grote staatsstoeterijen gefokt. Tegenwoordig zijn die niet meer allemaal van de staat, maar de meeste stoeterijen bestaan nog steeds. De hengsten worden nog steeds op de renbaan uitgebracht en de besten worden in de fokkerij gebruikt. De paarden die niet voor de eigen fokkerij worden gebruikt worden verkocht. Op die manier zijn, naast de Egyptische Arabieren, ook de Poolse en Russische Arabieren verspreid over de wereld. Buiten Polen en Rusland worden deze Arabieren overigens meestal niet meer voor de renbaan gefokt, maar vooral voor de shows.

Die shows zijn heel belangrijk voor veel eigenaren van volbloed Arabieren. Naast Egyptische, Poolse en Russische Arabieren zie je daar ook wel Spaanse Arabieren. Het grappige aan de Spaanse Arabieren vind ik dat je kunt zien dat ze uit dat gebied komen. Ze zijn wat vierkanter dan de andere arabieren, een beetje zoals de PRE en de Lusitano. De fokkers vonden dat denk ik het mooiste model en zijn daar op gaan selecteren. De populatie Spaanse Arabieren is duidelijk kleiner dan die van de Poolse, Russische en Egyptische Arabieren.

Naast de echte showlijnen zijn er ook lijnen die meer op de sportprestaties zijn gefokt. En dan bedoel ik niet de renbaan, maar vooral dressuur en springen (en crossen). Natuurlijk zijn ook veel Arabieren van de andere lijnen prima geschikt als rijpaard, maar ze zijn er meestal niet specifiek op gefokt. Dat is wel het geval bij de zogenaamde Crabbet Arabieren uit Engeland. Op deze stoeterij werd er nog wel naar het uiterlijk gekeken, maar minder overheersend dan bij de eerder genoemde lijnen. De stoeterij bestaat niet meer, maar de afstamming is heel gewild en Arabieren met paarden uit die lijn in hun stamboom worden te koop aangeboden als “…. met 67,5% van het zeldzame Crabbet bloed!”.

De renpaarden uit Polen en Rusland hebben zware concurrentie gekregen van de Franse Arabieren. Wat de Fransen met de renarabieren hebben gedaan is hetzelfde als wat ze met hun springpaarden hebben gedaan: niet kijken naar het uiterlijk maar puur op prestatie fokken. Het resultaat is dat je aan deze Arabieren meestal niet makkelijk kunt zien dat het om een Arabier gaat, maar ze kunnen wel heel hard galopperen!

Dat waren in het heel kort de belangrijkste lijnen van de Arabische Volbloedpaarden. In de laatste decennia is er veel minder nadruk komen te liggen op het zuiver houden van deze lijnen en wordt er veel onderling gekruist om nog dichter tegen het ideaalbeeld van het mooie showpaard te komen. Ook zijn andere delen van de wereld zich ermee gaan bemoeien en worden in landen als de Verenigde Staten en Brazilië ook veel Arabieren gefokt. Deels binnen de bestaande lijnen, maar deels ook naar eigen inzicht. En met succes. Een goed showpaard is heel veel geld waard (dat loopt in de tonnen).

Een totaal andere, en relatief nieuwe, richting is het fokken van het endurancepaard. De Arabier is bij uitstek geschikt voor deze tak van sport. Er gaat ondertussen zoveel geld om in deze sport (niet in Nederland), dat een goed endurancepaard veel geld oplevert. En dus worden er paarden gefokt waarbij het uiterlijk er weer niet toe doet, maar die, kort gezegd, de juiste instelling moeten hebben, veel duurvermogen, snelheid, en keiharde benen. Een topendurancepaard loopt de 160 km (de langste wedstrijdafstand) met een snelheid van rond de 20 km/uur! De variatie in het uiterlijk van de endurancepaarden is erg groot, waarbij veel paarden er, anders dan bij de Franse renarabier, nog wel uitzien als de typische Arabieren.

Ok, nu weet je iets over de achtergrond van de Arabier, maar nog weinig over Cirius… Volgende keer meer over hem!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *