Mijn liefde voor de Arabier, of: hoe Cirius bij mij kwam

Met Swift heb ik heel veel kilometers gemaakt!
Na in de vorige blog in het kort de verschillende typen Arabieren te hebben toegelicht, zal ik nu echt gaan vertellen over Cirius. Cirius is, zoals ik in de vorige blog al aangaf, gefokt door Klarenbeek Arabians. Voor Cirius had ik een andere Arabier, die ik ook bij hun heb gekocht. Dat was Swift. Swift was een geweldig leuk paard. Hij was vrolijk en slim en nieuwsgierig en nergens bang voor. Ik heb hem als hengst gekocht toen hij 2,5 was en eerst laten castreren voordat hij bij mij kwam. In het begin hebben we vooral veel gespeeld en gewandeld. Ik heb wat kilometers gemaakt naast dat paard! Hij vond alles leuk, dus het was heel gezellig. Toen hij 3,5 was heb ik er een zadel op gelegd (longeren kende hij toen al). Dat vond hij geen probleem. Eroverheen hangen ook niet, dus toen zat ik er al snel op. Ik heb wel meer paarden ingereden, maar met Swift ging het wel heel erg makkelijk allemaal. En omdat hij al zoveel had gezien tijdens het wandelen, gingen we ook al snel samen onder het zadel naar buiten.

Swift voor de derde keer onder het zadel, zo braaf!

Helaas veel te kort van hem kunnen genieten. Hij vond inderdaad niks eng en was in zijn interactie met andere paarden wel een beetje het irritante jonge ruintje dat van geen ophouden weet en iedereen uitdaagt om te spelen. Daar waren de anderen niet altijd van gediend, maar hij liet zich niet makkelijk wegjagen. Hij zat dus eigenlijk altijd van voor tot achter onder de korstjes en nieuwe wondjes als gevolg van beten en trappen van de anderen. Hij had al een keer een winkelhaak aan zijn been opgelopen, net onder de kogel. Dat was lastig te hechten en

de standaard oorlogswonden van Swift
Standaard oorlogswonden…. het was ook zo’n ettertje!

het verband had hij er in een uur alweer af gepulkt….Op stal houden was dus geen optie, dan ging hij er helemaal aan knagen. Het heeft al met al 3 maanden geduurd voor het weer dicht gegroeid was en hij had er weer een flink litteken bij. Nou ja, die kon er ook nog wel bij. Ik had het al wel aan kunnen zien komen, want toen ik hem kocht had hij twee grote littekens op de koten van zijn achterbenen. Hij had als veulen in het draad gezeten. Een paard dat echt in zeven sloten tegelijk liep dus. En dat is hem helaas fataal geworden. Hoe het gebeurd is is niet helemaal duidelijk, maar op een dag stond hij met zijn hoofd omlaag in de wei, met alle andere paarden om hem heen. Het bleek dat hij een grote wond aan zijn been had. Bij nadere inspectie op de Lingenhoeve bleek dat zijn kogelgewricht was open gesneden. In theorie was revalidatie mogelijk, maar dat zou een hele lange en voor Swift niet gemakkelijke weg worden en de kans op succes was heel klein (minder dan 30%). Het risico dat hij nooit meer pijnvrij zou zijn was te groot en dat kon ik hem niet aan doen, dus ik heb ter plekke besloten dat hij maar ingeslapen moest worden. Wat een drama! Ik was er behoorlijk kapot van. Zo heb je een jong en vrolijk maatje waarmee je nog heel veel mooie avonturen denkt te gaan beleven en zo wordt je op je werk gebeld dat het helemaal niet goed gaat. Toen wist ik eigenlijk al dat het voorbij was.

Swift

Het was voor mij wel duidelijk dat ik heel graag weer een paard met zo’n karakter zou willen hebben. En weer een Arabier, want voor mij is dat een ideaal ras. Arabieren zijn heel intelligent (een paard met een ponykarakter noem ik dat), sensibel (dus ze hebben aan een half woord genoeg), niet te groot, voorwaarts, vrolijk, vriendelijk, nieuwsgierig (vind ik een hele fijne eigenschap in een paard), en natuurlijk heel mooi, met name hun hoofd en dan helemaal hun ogen…. Er was dus geen twijfel over mogelijk dat ik niet weer voor een Arabier zou gaan. Ik weet dat er ook Arabieren zijn die wat overdreven reageren, maar die heb je in alle rassen. Arabieren zijn extrovert, wat het makkelijk maakt om ze te lezen. Ze reageren heel snel, ook op dingen die ze niet zo aanstaan. In die zin zijn ze niet heel makkelijk en is het beter om niet gedachteloos met ze te werk te gaan. Ook zijn ze niet heel vergevingsgezind en zul je dus jezelf onder controle moeten houden in de omgang met ze. Ze pikken het niet als ze flink op hun kop krijgen. Dan zijn ze gelijk zo ‘over de zeik’ dat je je plannen voor die dag beter kunt wijzigen. Maar dat is ook wel terecht denk ik, afreageren op je paard is niet eerlijk. Dus een paard dat daar wat van zegt kan ik wel waarderen.

Ook een dingetje om rekening mee te houden is dat Arabieren enorm spiegelen. In de omgang is het belangrijk om daar rekening mee te houden. Ben jij in een rothumeur? Dan zijn zij dat ook. Ben jij bang? Dan worden zij ook zenuwachtig. Ben jij vrolijk? Dan worden zij dat ook. Denk je dat je weinig tijd hebt en ‘het even vlug zal doen’ (wat dat dan ook is dat je zal doen), vergeet het maar. Dan wordt de Arabier opgewonden en lastiger om mee om te gaan. Wanneer je zelf rustig bent is hij dat ook. Voor mij is dat spiegelen geen nadeel, ik waardeer dat in een Arabier. Maar het betekent wel dat ik het ‘personeel’ van mijn Arabieren met zorg uit moet zoeken… Niet alle dierenartsen, hoefsmeden, osteopaten, tandartsen, zadelmakers, of ander soort specialisten die wel eens langs komen, zijn geschikt. Ze kunnen vakinhoudelijk de top zijn, maar wanneer ze ‘het wel even komen doen’, dan kunnen ze beter thuis blijven. Arabieren vragen erom om eerst even kennis te maken en vervolgens rustig mee om te gaan. Vragen om medewerking, in plaats van afdwingen. Wanneer je erom vraagt krijg je het eigenlijk altijd voor elkaar, maar wanneer je het afdwingt wordt het een drama. Weer iets wat ik in een bepaald opzicht wel kan waarderen, het zijn echte partners in plaats van ‘onderdanen’.  Maar het is wel eens puzzelen om het juiste ‘personeel’ te vinden. En daar moet je direct als jong paard al mee beginnen, want verkeerde ervaringen zijn lastig te vergeten.

Cirius pas gecastreerd
Cirius, 2,5 jaar oud, pas gecastreerd en net aangekomen bij mij. Een puppy en nog met een bles!

Oeps, alweer een zijpad ingeslagen…. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de fokker van Swift dus gevraagd of ze nog een nakomeling van Pesal hadden, die ze aan mij wilden verkopen. Die hadden ze op dat moment niet, maar wel een kleinzoon van Pesal. Daar was mijn oog eerder ook al op gevallen, maar hij was een jaar jonger dan Swift, dus toen ik die kocht vond ik Cirius met 1,5 te jong. Ondertussen was hij 2,5 en daarmee het overwegen weer waard. Dat zou betekenen dat ik wéér een jaar niet kon rijden, maar ik had ondertussen met de twee vorige Arabieren ervaren dat wandelen en spelen en wat longeren en vast leren aan lange lijnen te lopen etc ook heel veel voldoening gaf. Dus ik heb besloten om hem te kopen. Cirius is via moederskant een kleinzoon van Pesal en een zoon van Eternal (die zoon is van Ekstern, voor de Arabierenfokkers onder ons). Zo had ik weer een jonge hengst, die ik weer eerst heb laten castreren voordat hij bij mij kwam. Cirius was een stuk meer ‘hengst’ dan Swift!

Volgende keer zal ik echt meer gaan vertellen over Cirius!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *